[Ori] สาดฟิคและรูป

posted on 20 May 2012 22:18 by kuroyuki-sora-blood
 
เอ่อ..... เอนทรี่นี้ เราจะมาสาดรูปและฟิคออริของเราค่ะ...
 
หลังจากโรลเงียบๆ (เงียบโคตรๆ...) มากับเขยนานมาก...
 
เอนทรี่นี้เราเลยเอาอะไรมาสาดค่ะ ๕๕๕๕๕๕
 
ไม่เคยอัพออริลงบล็อคเลย โรลกับเหล่าเขยและสะใภ้เงียบๆมาตลอด
 
นี่เป็นคู่แรกที่จะอัพบล็อค อีกซักพักคงจะทำเพจออริแล้ว ๕๕๕๕๕
 
 
 
 
ออริครั้งที่ที่จะเอามาปล่อยชื่อ "หนอยแน่" ค่ะ
 
เป็นหนุ่มโปกเกอร์เฟซ หลายๆคนคงคุ้นชื่อนี้ดี
 
แต่ครั้งนี้เป็นภาคออริ...ที่นิสัยไม่เหมือนกับโลกไหนเลย...
 
เป็นแนวหนุ่มนิ่งๆ พูดน้อย ขี้รำคาญ ขี้เบื่อ ปากเสีย ชอบใช้กำลัง
 
ถึงจะหน้าสวยแต่แมนมากนะ//ปิ๊งๆ
 
มาคู่กับเขย "ขจี" เขยจากบ้านพี่เม๋ว
ดีใจซะ...ได้เคะคนแรกของบ้านเค้าไป #ฉันเสะมาก #ฉันโรลแต่เสะ

อา...โรลกันมาครึ่งปีแล้วสินะ ยังไม่เคยอัพอะไรให้เลย //กราบ #ข้าน้อยผิดไปแล้ว
 
จิ้มๆ ไปดูภาพของทั้งคู่ได้เบย
 
 
ขจีหนอย ขจี หนอย (ขโมยภาพขจีมาจากพี่เม๋ว๕๕๕)
 
 
ประวัติเต็มๆของหนอย และออริอื่นๆ จะทยอยมาลงเร็วๆนี้ค่ะ //พราก
 
ตอนนี้สาดฟิคก่อนล่ะค่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

                อากาศร้อนยามบ่ายกับลมเอื่อยๆ พาเอาหนังตาปรือพาลจะหลับเสียให้ได้ มือเรียวตบหน้าเรียกสติเบาๆ ก่อนจะเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย มืออีกข้างหมุนที่ห้อยโทรศัพท์เล่นอย่างว่างงาน นัยนต์ตาสีน้ำผึ้งอ่อนจ้องที่ห้อยโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนอมยิ้มจางๆ ออกมา เมื่อนึกถึงที่มาของมัน ก่อนมือจะเลื่อนไปจับสร้อยคอ ที่ตนมักจะสวมไว้เสมอ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สวมสร้อยคอเส้นนี้ไม่เคยห่างจนติดเป็นนิสัย ทั้งๆ ที่บางทีมันไม่เข้ากับเสื้อผ้าซักนิด แต่เขาก็ยังเลือกที่จะหยิบสร้อยเส้นนี้ขึ้นมาใส่

 

                .....คง

 

                เป็นเพราะคนให้ล่ะมั้ง....

 

                คิดแล้วก็อดอมยิ้มขึ้นมาไม่ได้ พอนึกย้อนไป ถึงที่มาของที่ห้อยโทรศัพท์และสร้อยเส้นนี้

 

 

 

                บ่ายวันที่อากาศร้อน... ร้อนไม่ต่างกับวันนี้นัก เขาคนนั้น คนตัวสูงนิสัยไม่ดีเอาแต่แกล้ง แน่นอน คนนิสัยไม่ดีก็คือคนนิสัยไม่ดี ทุกครั้งที่มาหาเขา ก็จะแกล้งเขาเสมอๆ วันนี้คนนิสัยไม่ดีขับรถมาหาที่ร้าน หลังจากที่เขาหลบหน้าอีกฝ่ายไปเสียหลายวัน คนนิสัยไม่ดีวันนี้เอาแต่ใจ จู่ๆ ก็พูดว่าอยากไปทะเล....เขาถามว่าทำไมไม่ไปกับเพื่อน ไม่มีเพื่อนหรือไง

                “ มี...แต่ขจีอยากไปกับหนอยแน่”

                คำตอบที่ได้ยินทำเอาชะงักไปไม่น้อย ไปกับเขา...?? คำถามที่วนเวียนอยู่ในหัว ว่าทำไม? ทำไมล่ะ? แต่ถามไปก็คงจะไม่ได้รับคำตอบหรอก เขาจึงตอบตกลงไป คนนิสัยไม่ดีให้เขาซ้อนมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง หมวกกันน็อคก็ยกให้เขา ตัวเองก็ไม่ใส่ แย่จริงๆเลย... และคนนิสัยไม่ดีแกล้งเขาอีกแล้ว แกล้งขับรถฉวัดเฉวียดเร็วๆ เขาบอกให้ขับช้าๆ ก็ทำเป็นไม่ได้ยิน หรืออาจจะไม่ได้ยินจริงๆ สุดท้ายเขาก็ต้องเกาะเอวคนนิสัยไม่ได้จนได้...แย่ที่สุด

 

                พอถึงทะเล มันไม่ร้อนอย่างที่เขาคิดเสียเท่าไหร่ อากาศกลับดีกว่าในกรุงเทพเสียด้วยซ้ำ คนนิสัยไม่ดีลากเขาลงทะเลทันที ไม่ฟังเสียงโวยวายของเขาแม้แต่นิดเดียว คนนิสัยไม่ดีเอาแต่ใจชะมัด เขาเกลียดคนแบบนี้จัง... คนนิสัยไม่ดีจับเขาอุ้มไปที่ลึกๆ จนเขายืนไม่ถึง เขาไม่ชอบเอาเสียเลย เขาว่ายน้ำไม่เป็น แดดก็แรง น้ำทะเลก็กัดผิว ทำเอาเขาอารมณ์เสียเอามากๆ แย่ที่สุด! และคำถามที่เขาไม่อยากได้ยินก็หลุดออกมาจนได้

                “วันนี้..ตอนแรกที่เจอทำไมต้องหนี?”

                เขาอยากจะย้อนกลับไปจริงๆ เลย ว่าแกล้งทำเป็นจำไม่ได้หรือว่า หน้าเนี่ยมันด้านเกินไปกัน... เรื่องหลายวันก่อนเขายังจำได้ไม่ลืม เรื่องน่าอายพรรค์นั้น....อา....แย่ที่สุด เผลอนึกถึงขึ้นมาเสียได้ เขาเม้มปากแน่นไม่ตอบอะไรออกไป คนนิสัยไม่ดีพยายามแกล้งให้เขาตกน้ำพอเขาไม่ยอมตอบ แน่นอนว่าเขาเกาะคนนิสัยไม่ดีไว้แน่น มือใหญ่ที่มักจะแกล้งเขาเสมอ จับมือของเขาให้คล้องคอตัวเองไว้เป็นหลักยึด ใบหน้าของเราสองคนใกล้กันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...เขาแกล้งเฉไฉไปเรื่อย ไม่ตอบคำถาม

                “ไม่รู้?........กลัวจะทำอะไรอีกงั้นสิ?”

                ประโยคนี้เสียดแทงใจเขาเหลือเกิน อยากจะตอกกลับไปว่าเออสิ เอาจริงๆ....เขาก็ไม่ได้กลัวหรอก แค่รู้สึกว่ามันยังไม่สมควร เขาตอบกลับไปว่าใช่ อา...เขาไม่กล้ามองหน้าคนนิสัยไม่ดีเลยตอนนั้น

                “แล้วตอนนี้หนีได้มั้ยล่ะ...... ?”

                ใบหน้าที่ยื่นมาใกล้ทำเอาลมหายใจหยุดไปชั่ววูบ แน่นอน คำถามที่ไม่จำเป็นต้องตอบ เขาหนีไปไหนไม่ได้... เขาว่ายน้ำไม่เป็น คนนิสัยไม่ดีก็พาลงน้ำมาเสียลึก เขาล่ะอยากจะต่อยหน้ากวนประสาทนั่นให้หงายซักทีจริงๆ แต่คนนิสัยไม่ดีก็ยังไม่หยุดแกล้ง ร่างกายสูงๆ นั่นพาเขาลงน้ำลึกไปเรื่อยๆ จนเขากลัวจับใจต้องกอดคอคนนิสัยไม่ดีไว้แน่น คนนิสัยไม่ดียังไล่ต้อนถามคำถามอีกมากมาย เขาต้องตอบไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ แย่ที่สุด!

                 “อ่าาา ... อยากทำให้กลัวอีกจัง”

                คำพูดนั้นทำเขาอยากจะปล่อยมือแล้วหันไปชกหน้าคนพูดจริงๆ จังๆ แต่นั่นแหละ....

                กว่าจะหยุดแกล้งเขาได้ก็ตอนที่นึกขึ้นได้ว่าพามือถือลงน้ำมาด้วย พัง...หมดกัน...มือถือของเขา นั่นยิ่งทำให้เขาโมโหขึ้นมากกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่าตัว โมโหจนไม่อยากจะมองหน้าคนนิสัยไม่ดีเลย ทั้งเหนื่อย ทั้งโกรธ ทั้งโมโหจนหมดแรง ไม่มีแรงเดิน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนทรายอุ่นร้อน ทำตัวงอแงใส่คนนิสัยไม่ดี ไม่ยอมลุกเดินด้วยความเหนื่อย

 

                ...เจ็บใจที่ร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนชาวบ้านชาวช่องที่สุด

 

                ได้แต่คิดอย่างนั้น ตอนที่ร่างกายลอยอยู่เหนือพื้นดิน... ตอนที่ร่างกาบแนบอยู่ในอ้อมแขนของคนนิสัยไม่ดี

 

                และตอนที่ริมฝีปากนั้นโน้มลงมาขโมยลมหายใจชั่วครู่ของเขาไป...

 

 

                การกลับกรุงเทพด้วยตัวเปียกๆ โดยรถมอเตอร์ไซค์ไม่ใช่อะไรที่สนุก หรือดูดีเหมือนในหนังที่เขาเคยดู หรือนิยายรักโรแมนติกที่เขาเคยอ่านเลย ทั้งแดดร้อนและลมเย็นที่ปะทะผิวเวลารถขี่เร็วๆ ร่างกายของเขาต้องการการพักผ่อน แต่มันไม่ง่ายเลยกับการนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ แล้วควบคุมสติไม่ให้หลับและร่วงลงไป สุดท้ายเขาก็ต่อต้านความอยากพักผ่อนของร่างกายไม่ไหว...

 

                .....อุ่นสบายจัง.....

 

                นั่นแหละคือความรู้สึกของเขาตลอดการเดินทาง

 

 

 

                วันต่อมาคนนิสัยไม่ดีก็มาหาเขาอีก ทั้งๆ ที่เพิ่งทำมือถือของเขาพังและทำเขาเป็นหวัดแท้ๆ ไอโกรธก็แน่นอนว่าโกรธ แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนจนได้ คนนิสัยไม่ดีคนนั้นพาเขามาที่ร้านขายมือถือ เพื่อซื้อมือถือเครื่องใหม่ให้เขา มือถือรุ่นเดิม สีเดิม กรอบแบบเดิมกับของเขา แต่ที่ไม่เหมือนเดิม...คือมือถืออีกเครื่อง ที่เหมือนกับเครื่องของเขาไม่มีผิดเพี้ยน...ของคนขี้แกล้งคนนั้น

                “ก็อยากใช้มือถือเหมือนกัน....”

                นั่นคือคำที่เขาได้ยินแล้วหน่ายแต่ในใจกลับมีความรู้สึกเล็กๆผุดขึ้นมา ความรู้สึก...ที่พูดเป็นคำพูดไม่ถูก มือถือแฝดทั้งสองเครื่องถูกคนนิสัยไม่ดีแย่งจ่ายเงิน ทั้งๆ ที่อีกเครื่องเป็นของเขาแท้ๆ นิสัยไม่ดีเลย...ไม่ได้บอกให้ซื้อคืนให้เสียหน่อย แต่เอาเถอะ บ้านรวยนัก ทำของเขาพัง รับมาก็ไม่เสียหายนี่

                สายตาของเขาเหลือไปเห็นร้านขายคีย์เชนร้านประจำ บวกกับมือถือว่างๆ โล่งๆ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะแวะเข้าไปดู เขาสะดุดตากับคีย์เชนรูปโน้ตดนตรี แต่อดแปลกใจไม่ได้ที่ขนาดมันใหญ่ไปเสียหน่อย กับการนำมาห้อยมือถือ ในที่สุดเขาก็รู้ว่ามันเป็นคีย์เชนคู่ แกะแยกออกจากกันได้ เขายกขึ้นมาส่องไฟ พลอยสีขาวสะอาดกับแพลทตินั่มสะท้อนแสงไฟ ทำเขาอมยิ้มจางๆ

               

                “ให้หรอ?”

                คำถามง่ายๆ แต่ทำเขาคิดนานทีเดียวกว่าจะพยักหน้าตอบได้ แสงประกายของพลอยนั้นวิบวับอยู่ในกล่องในมือคนนิสัยไม่ดี เขาไม่ตอบอะไรเพียงแต่หยิบคีย์เชนรูปแบบคล้ายกัน แทบไม่มีผิดเพี้ยนขึ้นมาห้อยกับมือถือตัวเองเงียบๆ คนนิสัยไม่ดีส่ายหน้าแล้วยิ้มบางๆ ก่อนห้อยคีย์เชนอันนั้นกับมือถือบ้าง หลังจากนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นร้านเครื่องประดับ อดไม่ได้ตามประสาคนชอบของจุกจิกเลยแวะเข้าไปดู ผีที่ไหนก็ไม่รู้ดลใจให้เขาบอกให้คนนิสัยไม่ดีช่วยเลือกสร้อยให้หน่อย และแน่นอน คำตอบที่ได้ก็เกรียนสมกับนิสัยไม่ดีของคนนิสัยไม่ดี

                “เข้ามาก....แบบโหดมากก ..ใช่เลยย”

                สร้อยหัวกระโหลกร็อคสุดกู่... โอเค ยอมรับว่ามันก็ไม่ได้แย่... ก็ถือว่าใช้ได้ เพียงแต่มัน... นั่นแหละ มันทำเขาอารมณ์เสียจนเดินหนีออกมา คนนิสัยไม่ดีคนนี้ทำเขาโมโหและอารมณ์บูดได้ตลอดเวลาเลย มหัศจรรย์ใจชะมัดที่เขายังไม่เผลอต่อย หนีไปให้พ้นๆหน้า ไล่คนนิสัยไม่ดีให้ออกไปจากชีวิต หรืออะไรทำนองนั้น

                เขาเดินหนีไปจนถึงรถ แต่สุดท้ายคนนิสัยไม่ดีก็ยังตามมาอีกจนได้ เราสองคนทะเลาะกันอย่างทุกที จบด้วยการที่คนนิสัยไม่ดีใช้กำลังกับเขาอย่างที่เคยเป็นมา ข้อมือเขาแดงเป็นรอยนิ้วหมอนี่ประจำ... เขาได้แต่บ่นอย่างหงุดหงิดขณะลูบสำรวจข้อมือตัวเองด้วยความเจ็บ ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสเย็นๆ ที่แตะกับเข้ากับลำคอ

                “ให้.....ฉัน??”

                เขาเงยหน้ามองคนนิสัยไม่ดี สลับกับสร้อยเส้นบางมีจี้รูปตัวโน๊ตบนคอตัวเอง

                “ก็อยากได้ไม่ใช่?”

                เขานิ่งไปพักใหญ่ก่อนที่จะพยักหน้าตอบคนนิสัยไม่ดีไป เขาก้มหน้าพลางอมยิ้มมองสร้อยเส้นบางบนคอตัวเอง เขาจะไม่เงยหน้าหรอก... ถ้าคนนิสัยไม่ดีเห็นหน้าเขาตอนนี้ ก็รู้หมดสิ ว่าเขาคิดอะไรอยู่ มีสีหน้ายังไง.....จะไม่เงยหน้าให้เห็นเด็ดขาดเลย......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โอ้วเยะ!!~ จบแล้วครัฟ เค้าเขียนอะไรลงไป ไม่รู้เรื่อง //แกล้งเบลอ

 

ตอนโรลมันไม่ได้ดูกุ๊กกิ๊ก(?)แบบในฟิคหรอกนะ //ดอทดอทดอท

 

เอาเถอะ...แต่เดี๋ยว เราอยากบอกว่า เราซ่อนรูปซัมติงรองไว้ในฟิคค่ะ lol

 

เขินเกินกว่าจะปล่อยลิ้งตรงๆ ใครตาดีหาเจอก็....นะ

 

ลดละเลิกคอมมูจริงๆค่ะ คงอัพเป็นออริแทน

 

ปีนี้ม.6แล้ว //พราก เหนื่อยแน่ฉัน...

 

เจอกันครั้งหน้า ขอบคุณสำหรับท่านที่อ่าน(ไม่รู้เรื่องและรู้เรื่อง)มาจนจบค่ะ XD

 
 
ปล. เขยเคะมาก เคะเหมือนผปค.
ปลล. เราจะทำตามที่พี่แนนยุ #ไม่ดี
ปลลล.วาดขจีไม่เคยจะเหมือนต้นแบบ
 
 
 

edit @ 22 Jul 2012 18:28:07 by คุณหนูคุโรเดส♥

Comment

Comment:

Tweet

รูปซัมติงรองนั่นมันนนนนฟืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
*มาหื่นแล้วจากไป*
จะว่าไป..ไว้เธอกับฉันมาโรลหนอยแน่โลกSMUกันมั่งเนอะ๕๕๕๕๕

#5 By *SsM on 2012-05-21 10:26

หาลิงค์ไม่เจออ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เราอุตส่าห์อ่านทุกตัวอักษร แหมมมมม แหมมม แหมมมม
โอ้ย ลิงค์ จะเอาลิงงงงงงงงงงงค์  /โดนแบนออกจากบล็อค

#4 By '' hirิoi ♥detsu # on 2012-05-21 10:16

ฟินมากก๊าวมาก ข้าชอบมาก
ฟิคน่ารักอ่ะคุโรย๊วย เจ้าเอาออกหน้าไมค์บ่อยๆนะ /ผูกมัด/
อยากเม้นท์ยาวกว่านี้แต่
ข้าหาไม่เจอออออออออออออออออออออออออ
ข้าหาไม่เจอออออออออออออออออออออออออ
ข้าหาไม่เจอออออออออออออออออออออออออ
ข้าหาไม่เจอออออออออออออออออออออออออ
ข้าหาไม่เจอออออออออออออออออออออออออ
ข้าหาไม่เจอออออออออออออออออออออออออ
บอกมานะเอาลิงค์ไปไหน ; - ;

#3 By พวยพ๊วย on 2012-05-20 23:41

กร๊ากกกกกกกกกก ข้าชอบ ฮ่าๆๆๆ
มันน่ารักกว่าที่โรลจริงๆนั่นแหละ ฟหกด่าสวง //กอดรัดเจ้า
เขินๆ //บิดม้วน
เดี๋ยวข้าทำมั่ง ไม่ยอมๆ =,,w=)/
แอร๊ะ
อยากบอกว่า
“เข้ามาก....แบบโหดมากก ..ใช่เลยย”  #อะไร  
กร๊ากกก โหดมากแต่งมาให้มันแลดูไม่ทะเลาะกันได้ กร๊ากกกก ใช่เลย (?)
มันรักกันตอนไหนนิ #หาความโรแมนติกไม่เจอ
ขจี - เรื่องวันนั้นยังไม่เคลียร์เลยนะ .... มาง้อด้วย = "=) #พร่อง 

#2 By KAKIPPY' on 2012-05-20 23:15

ปาดก่อน กร๊ากกกก จุ๊บๆ<3

#1 By KAKIPPY' on 2012-05-20 22:56